Τώρα τι να λέμε...

Έχεις πάθει ποτέ αυτό που σε χαιρετάει κάποιος στο δρόμο, πολύ γνωστή φάτσα, αλλά δεν θυμάσαι από που τον ξέρεις, και ντρέπεσαι και να ρωτήσεις ποιος είναι, γιατί σίγουρα τον ξέρεις, απλά τώρα έχει κολλήσει το μυαλό σου; Και κάθεσαι και του λες τι κάνεις, χαθήκαμε, όλοι καλά; θα πας πουθενά για τις γιορτές; και άλλα τέτοια αόριστα.
Ε, τώρα φαντάσου αυτός που χαιρετάς να είναι κάποιος που έχετε τσακωθεί και έχετε βριστεί πολύ άσχημα και δεν μιλιέστε εδώ και χρόνια. Στέκεται στην αποβάθρα του μετρό. Τον κοιτάς. Σε κοιτάει. Του χαμογελάς. Σου χαμογελάει. Πας κοντά, τον φιλάς σταυρωτά. Του λες όλα τα παραπάνω, τα αόριστα. Καταλαβαίνει ότι τον συγχώρεσες. Σου ξαναχαμογελάει. Και φεύγετε πανευτυχείς.
Περίπου μετά από 2 μέρες θυμάσαι ποιός είναι.
Και έτσι είσαι αναγκασμένος να συνεχίζεις να του μιλάς, γιατί άντε να του εξηγήσεις τώρα ότι δεν ήξερες ποιος είναι. Δεν γαμ**ται, μέρες που είναι.
Καλά μας Χριστούγεννα.

...Αν δεις στον ύπνο σου βατόμουρα?????

Η απορία της ημέρας

-Για κάτσε να χτυπήσω το αφρόγαλα...
- Το "αφρόγαλο"  λέγεται!!
-Μα αφού είναι "αφρός" και γάλα", άρα το "αφρόγαλα".
-Μα αφού είναι "το", δεν γίνεται να τελειώνει σε "-α".
-Πως δεν γίνεται, "το πράγμα", "το πολίτευμα", "το τάγμα", "το τάνγκα" βρε αδερφέ.
-"Αφρόγαλο" παιδί μου. Όπως "ρυζόγαλο", "τυρόγαλο", "φραπόγαλο". Αφρόγαλα είναι τα πολλά.
-Πώς πολλά δηλαδή;; Είμαι μετρήσιμα;
-Ναι. Δύο αφρόγαλα, τρία αφρόγαλα, τέσσερα αφρόγαλα...
-Μα αφού λέμε τα "γάλατα", άρα τα "αφρογάλατα".
Άσπρα τα στήθια σου σαν γάλατα, γαργάλα τα, γαργάλα τα.

Τα κρακεράκια

Μια κοπέλα περιμένει την πτήση της στο αεροδρόμιο. Επειδή έχει καθυστέρηση, αγοράζει ένα περιοδικό και κάτι κρακεράκια για να της περάσει η ώρα. Κάθεται σε μία καρέκλα για να διαβάσει το περιοδικό, δίπλα έχει το τραπεζάκι με τα κρακεράκια και ακριβώς πιο δίπλα κάθεται ένας κύριος που διαβάζει εφημερίδα. Όταν η κοπελιά παίρνει το πρώτο κρακεράκι, παίρνει ένα και ο διπλανός κύριος. Η κοπελιά ψιλοενοχλείται, αλλά συνεχίζει να διαβάζει το περιοδικό της, και σκέφτεται από μέσα της "Καλά, τι κάνει ο τυπάς...". Εν τω μεταξύ, κάθε φορά που παίρνει αυτή ένα κρακεράκι, απλώνει τη χέρα του και ο διπλανός και της τρώει άλλο ένα. Στο τέλος, μένει μόνο ένα κρακεράκι και αυτή, που τα έχει ήδη πάρει κρανίο, περιμένει να δει την αντίδραση του διπλανού. Αυτός παίρνει ανενόχλητος το κρακεράκι, το σπάει στα δύο και τρώει το μισό. "Είσαι πολύ μ*λ*κας" σκέφτεται αυτή και ενώ φυσάει και ξεφυσάει παίρνει το περιοδικό της και φεύγει από εκείνο το σημείο. Πήγε και έκατσε σε ένα άλλο σημείο αρκετά πιο μακριά και, αφού της ψιλοπέρασε ο θυμός, ανοίγει την τσάντα για να βάλει το περιοδικό και βλέπει μέσα το πακέτο με τα κρακεράκια. Ντράπηκε τόσο πολύ όταν κατάλαβε ότι εκείνα τα κρακεράκια ήταν τελικά του διπλανού, ο οποίος τα είχε μοιραστεί μαζί της, χωρίς να ενοχληθεί ή να νευριάσει, αντίθετα από εκείνη που τον είχε σκυλοβρίσει.
Ηθικό δίδαγμα: Πόσες φορές στη ζωή σου δεν έφαγες κατά λάθος ξένα κρακεράκια; Πριν βγάλεις βιαστικά συμπεράσματα κοίτα προσεκτικά γύρω σου και σκέψου ότι δεν είναι όλα όπως φαίνονται.

Παίζουμε τελίτσες

Ό,τι νάναι. Τρεις τελίτσες.
Όλη μέρα μ' αυτή τη βαλίτσα ασχολούμαι. Είναι ερωτεύσιμη σου λέω...

http://www.mydotdrops.com/?language=en

Athens by night

Φώτο από το διάστημα, by Paolo Nespoli
Σβήστε κανά φως ρε παιδιά, έχουμε κρίση

Σε τι χρησιμεύουν τα περιστέρια ?

Στην Ινδία οι αγελάδες είναι ιερές και κυκλοφορούν ελεύθερα χωρίς να τις πειράζει κανείς. Υπάρχουν αγελάδες παντού. Και εκτός από τις αγελάδες, είναι και οι μακάκες. Οι απόγονοι του Hanuman, του θεού των μαϊμούδων. Κυκλοφορούν παντού, σουλατσάρουν στους δρόμους και στις πλατείες, κρέμονται από το παράθυρό σου και σου κλέβουν τις μπανάνες, κάνουν μονόζυγο στα ηλεκτροφόρα καλώδια και μένεις χωρίς ρεύμα μια βδομάδα. Κάθε τόσο τις μαζεύουν, και τις μεταφέρουν λίγο παραπέρα σε κανένα ναό για να τις προσκυνήσεις ή σε κανένα πάρκο για να παίξουν. Σε λίγο βέβαια, γυρίζουν ανανεωμένες από τη βόλτα και ξαναρχίζουν τα δικά τους.

Ευτυχώς εμείς έχουμε μόνο περιστέρια. Και δεν είναι καθόλου ιερά. Δεν λατρεύουμε κανέναν θεό που να έχει την κεφάλα του περιστεριού. Και εξάλλου γιατί να είναι ιερά; Οκ, ας πούμε ότι στο μακρινό παρελθόν ήταν αγγελιοφόροι. Αλλά από τότε που βγήκαν τα email, πάει το μόνο χρήσιμο πράγμα που ήξεραν να κάνουν. Και τώρα μας εκδικούνται, χέζοντας όπου βρουν. Ή μήπως χέζουν μόνο στο δικό μου αυτοκίνητο; Παρκάρω φαίνεται κάτω από τις τουαλέτες. Αλλά και πιο κει να παρκάρω δεν βγάζω άκρη μαζί τους, υποπτεύομαι ότι τα αμολάνε την ώρα που πετάνε. Και δεν είναι μόνο το αμάξι. Τα κάνουν και στη βεράντα σου. Όσα cd και να κρεμάσεις, το μόνο που καταφέρνεις στο τέλος είναι να σου χέσουν και τα cd.

Και το θράσος τους υπερβαίνει τα όρια κυρίως στις πλατείες. Μαζεύονται, μαζεύονται, μαζεύονται και κάθονται και σε κοιτάζουν με το πειναλέο ύφος τους, γιατί το ξέρουν ότι το κάτι τις σου θα τους το δώσεις. Εσύ πηγαίνεις προς τα κει και βροντοχτυπάς λίγο τα πόδια σου, οπότε αρχίζουν να φτερουγίζουν όλα μαζί και να απομακρύνονται με τον εκνευριστικό τους κράξιμο. Και τι κατάλαβες; Σε 2 λεπτά έχουν ξανάρθει, στο ίδιο ακριβώς σημείο, με το ίδιο πειναλέο ύφος και εσύ ανήμπορος, κάθεσαι και τα κοιτάζεις. Και σε λίγο... "πλουφ", σου έρχεται και μια στο κεφάλι, έτσι, για το γούρι. Αρχίζεις να κατεβάζεις Χριστούς και Παναγίες, μέχρι και τον Βούδα επικαλείσαι. Αλλά όχι, δεν σε σώζει τίποτα. Αυτά θα κατακτήσουν τον κόσμο.

Ο μύθος του Maneki Neko

To κιτς γιαπωνέζικο, πορσελάνινο γατάκι που φέρνει τύχη.
Maneki, από το ρήμα maneku που σημαίνει "προσκαλώ" και Neko, που σημαίνει "γάτα".

Ο μύθος λέει ότι τον 13ο αιώνα υπήρχε στο Τόκιο, ένας πολύ φτωχός, μισογκρεμισμένος ναός. Ο ιερέας του ναού ήταν πολύ φτωχός, αλλά μοιραζόταν το λιγοστό του φαγητό με τη γάτα του, την Tama. Μια μέρα, ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, προσπαθώντας να ξεφύγει από μια δυνατή καταιγίδα, βρήκε καταφύγιο κάτω από ένα δέντρο, κοντά στο ναό. Όσο περίμενε να κοπάσει η καταιγίδα, είδε μια γάτα να του γνέφει να περάσει μέσα στο ναό. Έμεινε έκπληκτος, και απομακρύνθηκε από το δέντρο, προσπαθώντας να πλησιάσει αυτή τη σπάνια γάτα. Ακριβώς τη στιγμή που έφυγε, έπεσε κεραυνός στο δέντρο και το έκαψε. Χάρη σε αυτό το γεγονός, ο πλούσιος άνθρωπος έγινε φίλος με τον ιερέα και τη γάτα του, έδωσε όλη του την περιουσία για να φτιαχτεί ο ναός, και ο ιερέας με τη γάτα του δεν ξαναπείνασαν ποτέ. Όταν η Tama πέθανε, θάφτηκε στο νεκροταφείο του ναού και το Maneki Neko φτιάχτηκε προς τιμήν της.

Ένα κακόγουστο Maneki Neko στη δουλειά, στο σπίτι ή το γραφείο σας, φέρνει καλή τύχη στους επισκέπτες. Και η γιαπωνέζικη παράδοση λέει ότι όταν ταΐζεις ένα γατάκι που πεινάει και του προσφέρεις στέγη, η τύχη θα είναι με το μέρος σου...